موضوع: تفسیر موضوعی/غفلت /آیه 39 سوره مریم

سخن به نکات تفسیری آیه 39 سوره مریم رسید.

نکته اول در رابطه به یوم الحسره بود. مثالی در رابطه با حاکم و لشکرش بیان شد.

حسرت روز قیامت پایانی ندارد و زندگی ابدی ما زندگی قیامت ماست. تا ابد باید حسرت خورد اگر کم کار کرده باشی یا خدایی ناکرده اصلا کاری نکرده باشی.

بعضی از مردم اعتراض می کردند چرا انبیا در بازار رفت و امد می کند؟ این انبیا در حد کمال عمل کردند و الگو بودند و لذا حسرتی در روز قیامت ندارند. ایشان مثل مردم زندگی می کردند و رفت و امد داشتند و همین حجت بر ماست. امام صادق علیه السلام مظهر صفات و قدرت خداست ولی وقتی خلیفه عباسی ایشان را احضار میکند به بغداد حضرت را در بیرون شهر معطل می کند.

سیدالشهدا علیه السلام با یک نظر آب های دنیا در اختیار ایشان است اما تشنگی را حفظ می کنند. علم این ذوات مقدس تکلیف آور نبوده. این ذوات مقدس چنین جایگاهی داشتند اما استفاده نکردند و مثل سایر مردم زندگی کردند. امیرالمومنین علیه السلام نان خشکی را با سر زانو شکستند تا بتوانند استفاده کنند.

علی ای حال قیامت یوم الحسره است چون نتوانستیم در پی ذوات مقدس حرکت کنیم.

نکته دوم :

﴿إذْ قُضِيَ الْأَمْر﴾

معنای قضی بیان شد. لکن مقصود از این قضی الامر چیست؟

دو احتمال مطرح است :

1 - یعنی امر دنیا وکار دنیا به پایان رسیدن کار دنیا مساوی با شروع حسرت است.

2 – این امر ، امر دنیا نیست. بلکه امر قیامت است. حساب و کتاب قیامت به پایان می رسد. کما اینکه در آیه سابق در مساله غفلت هم بیان شد.

بعصی از مفسرین احتمال دوم را انتخاب کردند. به جهت استناد به یک روایت که از امام معصوم علیه السلام است که اهل بهشت خالد در بهشتند و اهل جهنم خلود در جهنم دارند.

لذا امر یعنی محاسبه قیامت.

اما به نظر استاد ، این احتمال دوم صحیح نیست. احتمال اول که امر دنیاست درست است.

در ادامه آیه می فرماید :

﴿وَ هُمْ في‌ غَفْلَة﴾

واو در این فراز حالیه است. کار تمام است در حالی که در غفلت هستند. این حال غفلت با قیامت سازگار نیست بلکه با مرگ و پایان دنیا سازگار است.

در دنیا ایمان اعتبار دارد و در اخرت دیگر اعتباری ندارد.