درس اخلاق استاد هادی عباسی‌خراسانی

99/08/19

بسم الله الرحمن الرحیم

 

موضوع: اخلاق ولایی/فضیلت حضرت معصومه (س) /توصیه هایی برای ارادت به حضرت معصومه (س)

 

1- فضیلت حضرت معصومه سلام‌الله‌علیها

«اَلسَّلاَمُ عَلَيْكِ يَا بِنْتَ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ وَ رَحْمَةُ اَللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ اَلسَّلاَمُ عَلَيْكِ عَرَّفَ اَللَّهُ بَيْنَنَا وَ بَيْنَكُمْ فِي اَلْجَنَّةِ»[1] چون در ایام متعلق به حضرت معصومه (سلام‌الله‌علیها) هستیم و ایام ورود حضرت به قم است و ایامی که قمی‌ها متبرک و متیمن به قدوم مبارک حضرت معصومه (سلام‌الله‌علیها) می‌شوند و شأنیت خاص حضرت معصومه (سلام‌الله‌علیها) بروز پیدا می‌کند و یکی از شئون خاص ایشان، همین حوزه علمیه قم می دانیم. الحمد لله رب العالمین، حدیث امروز را از امام صادق (علیه‌السلام) انتخاب کردیم. و صدور این حدیث، از امام صادق (علیه‌السلام) را از مصادیق اعجاز می‌دانیم. و صدور این حدیث، از معجزه‌های باقی امام صادق (علیه‌السلام) است. و صدور این حدیث هم، برای شخصیت حضرت معصومه (سلام‌الله‌علیها) است. اینها همه نشانه‌های شخصیت تعظیمی ایشان است. روایت در بحار، ج57، ص216 هست. در وسائل‌الشیعة هم هست.

2- قم حرم اهل‌بیت علیهم‌السلام

«إن لله حرما وهو مكة، وإن للرسول حرما وهو المدينة، وإن لأمير المؤمنين حرما وهو الكوفة، وإن لنا حرما وهو بلدة قم، وستدفن فيها امرأة من أولادي تسمى فاطمة فمن زارها وجبت له الجنة. قال الراوي: وكان هذا الكلام منه قبل أن يولد الكاظم عليه السلام».[2] روی عن ابی عبدالله (علیه‌السلام) فقال (صلوات‌الله‌وسلامه‌علیه): «إن لله حرما و هو مکة»؛ خدا حرمی دارد که مکه است؛ «و إن للرسول حرما و هو المدینة»؛ رسول مکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) حرم و نقطه امنی دارند که مدینه است؛ «و إن لأمیر المؤمنین (علیه‌السلام) حرما و هو الکوفة»؛ حرم امن امیرالمؤمنین هم کوفه است؛ «و إن لنا حرما و هو بلدة قم»؛ این تعبیر «لنا»، یعنی برای ما اهل بیت؛ بعد از حضرت امیرالمؤمنین سرالأنبیاءوالمرسلین (علیه‌السلام)، اهل بیت (علیهم‌السلام) هم دارای حرم هستند؛ حرم ما شهر قم است. در روایات داریم «عشّ آل محمد»[3] (صلوات‌الله‌وسلامه‌علیهم‌أجمعین)، جایی که معیشت اهل بیت (علیهم‌السلام) آنجا است. عیش و معیشت زندگی با آسایش و آرامش است.

3- ثواب زیارت حضرت معصومه سلام‌الله‌علیها

«و ستدفن فیها إمرأة من أولادی تسمی فاطمة». اِخبار اینجا است؛ در این شهر، زنی از اولاد من مدفون می‌شود که اسمش فاطمه است. «فمن زارها وجبت له الجنة»؛ کسی که ایشان را زیارت کند، بهشت بر او واجب می‌شود. می‌شود بگوییم حضرت معصومه (سلام‌الله‌علیها) صاحب الجنة است. جالب اینجا است که «قال الراوی و کان هذا الکلام منه قبل أن یولد الکاظم (علیه‌السلام)»؛ قبل از این که امام کاظم (علیه‌السلام) متولد بشود، این مطلب را فرمودند. برای همین عرض کردم از مصادیق اعجاز قولی و فعلی ائمه (علیهم‌السلام)، همین روایت است. قبل از اینکه پدر متولد شود، حکایت دختر این پدر و مضجع او شهری است که آن شهر، حرم اهل بیت (علیهم‌السلام) است.

4- توصیه هایی برای ارادت به حضرت معصومه سلام‌الله‌علیها

چند مطلب عرض کنم:

اعزه من، قدر قم را بدانید. اینکه خدا به ما توفیق داده گرد شمع وجود حضرت جمع شدیم؛ رب أنعمت فزد. فله الحمد و له الشکر؛ شکرگزار باشیم. حضرت ما را پناه داده است. به شهری آمدیم که حرم اهل بیت (علیهم‌السلام) است. منظور بنده این است که با شکر عملی قدردان باشیم؛ چون معنای شکر نعمت، یعنی نعمت را در جایی که هست، از آن استفاده کنیم. و شکر عملی‌مان هم به این باشد که ان‌شاءالله ما هم با شما شریک باشیم، حد اقل روزی یک مرتبه سلام به حضرت بدهیم و این را نهادینه کنیم. تقاضا می‌کنم هر کس این بحث را می‌شنود و در جریان این سخن قرار می گیرند، در زندگی خود سلام به حضرت معصومه (سلام‌الله‌علیها) نهادینه کنند؛ به خصوص قمی‌ها و بالاخص طلاب و فضلا که به برکت حضرت می‌گویند و می‌شنوند و تحلیل‌های علمی دارند. رب أنعمت فزد. اینکه بعد از سلام به حضرت، ببینیم علاوه بر اینکه تکوینا به برکات حضرت زنده هستیم و کارهای ما در پناه و رؤیت و مرئی و منظر حضرت است و تشریعا هم خود را در مرئی و منظر ایشان قرار دهیم. ما به اختیار خودمان می‌گوییم، غیر از شما کسی نداریم و شما هم در دنیا و هم در آخرت دستگیر ما باشید. شأنیت حضرت در آخرت مخصوص است. به حضرت خاضعانه و خاشعانه و عبیدانه و بردگانه عرض کنیم که: «فلا تسلب منی ما أنا فیه».[4] آنچه ما در آن قرار گرفته‌ایم، از ما سلب نشود تا مراحل بعدی را بتوانیم ان‌شاء‌الله بپیماییم. رزقنا‌الله‌إیاناوإیاکم کمالاتی که در پناه حضرت کسب کنیم. الحمد لله رب العالمین.

 


[1] کلیات مفاتیح الجنان، قمی، شیخ عباس، ج1، ص563.
[2] بحار الأنوار - ط دارالاحیاء التراث، العلامة المجلسي، ج57، ص216.
[3] بحار الأنوار - ط دارالاحیاء التراث، العلامة المجلسي، ج57، ص214.
[4] بحار الأنوار - ط دارالاحیاء التراث، العلامة المجلسي، ج99، ص267.