1400/09/20
بسم الله الرحمن الرحیم

موضوع: اخلاق اجتماعی/عوامل ضلالت و گمراهی /ضرورت پاسخگویی به شبهات اعتقادی
حدیث امروز، حدیث نبوی است. از صحابه نبی معظم (صلیاللهعلیهوآله) نقل شده که رسول اکرم (صلیاللهعلیهوآله) فرمودند: «إنما یؤتی الناس یوم القیامة عن إحدی من ثلاث إما من شبهة فی الدین ارتکبوها».[1]
فردای قیامت مردم به یکی از این سه کار، محاکمه میشوند. اولین مواخذهی خدا از انسان، به شبهات دینی است. رافع و دافع شبهات، علمای دین هستند. ما باید مراقب باشیم. اگر شبههشناس نباشیم، یا بشناسیم و جواب ندهیم، یا جواب بدهیم و اقناعی و قانع کننده نباشد، متأسفانه علمای دین، مجازات میشوند. مردم هم به شبهات دینی مواخذه میشوند. نباید شبهه داشته باشند. شبهات، منطقه ممنوعه دین است. کسانی که فضای مجازی دستشان است، افراد و حکومتها و دولتمردان و کسانی که شرکتهای خصوصی و عمومی دارند، نمیتوانند هر چیزی را بین مردم پخش کنند. چه بسا شبههای که مردم را از دین باز دارد. باید مسئولین و علما و مردم، پاسخگو باشند. اگر مرتکب شبهه دینی بشوند، مواخذه میشوند.
علامه حلیها و خواجه نصیرها و شیخ مفید را میبینیم که مقابل شبهات، ایستادند و در این زمینه کتب مخلتف نوشتند. در کتاب اَلفَین، با دو هزار دلیل، پاسخ شبهات ولایت را میدهند. در زمینه پاسخ به شبهات، کتب علما، کم نیست. دست ما پر است.
جواب دادن به شبهات دینی، آسان است، ولی نشر شبهات، کار آسان و مطلوبی نیست. شبهات باید برای اهل شبهه پاسخ داده شود. گاهی نباید شبهات، پخش شود. نشر شبهات، مانند نشر کتب ضاله است. ما هر نشریهای را نمیتوانیم پخش کنیم. استعدادها یکی نیست. هر سخنی برای مخاطبی است. ما نمیتوانیم هر مجله و نشریهای را در اختیار برخی قرار دهیم. شبهات نزد برخی جواب دارد و نزد برخی کارساز میشود و اثر میکند. نخستین چیزی که مردم فردای قیامت معاتبه میشوند، ارتکاب شبهات دینی است. اگر شبههای بود، جوابش باید کنارش باشد. اینکه در یک شماره نشریه شبهه را بگویند و در شماره دیگر جوابش بدهند، مطلوب نیست. این دو باید متصل به هم باشند. چه بسا کسی به شبهه دسترسی یابد، ولی به جوابش، خیر.
مراقب باشیم هر حرفی نزنیم، هر چیزی را ننویسیم. قلمهای زهرآلود، جامعهای را آلوده میکند. أعاذناالله إیانا و إیاکم. انشاءالله محفوظ از این جهات باشیم و گرفتار راهزنهای اعتقادی نشویم.